العلامة المجلسي (مترجم :همدانى)

109

بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى)

تك پرنده‌اى كه در بيابانهاى قفر در پرواز و از بالاى درختان مىخورد و از آب چشمه سارها مىآشامد شب كه فرا ميرسد تنها در جايى ميماند و با پرنده‌هاى ديگر هم آشيانه نميشود و با خداى خويش مانوس و از پرندگان گريزان و ترسناك . 2 - امالى صدوق . . . حضرت صادق عليه السّلام فرمود اگر ميتوانيد طورى زندگى كنيد كه هيچ كس شما را نشناسد پس چنين كنيد و چه اشكالى دارد اگر كسى از مردم تو را تمجيد و ثناگوئى نكند و هيچ مانعى ندارد كه حتى اگر مردم تو را نكوهش نمايند در صورتى كه پيش خدا پسنديده باشى . 3 - قرب الاسناد . . . . امام ششم عليه السّلام فرمود بهترين دوستان من نزد من كه همه آرزوى مقام او را دارند بنده مؤمنى است كه بهره كاملى از شايستگى و لياقت داشته عبادت و بندگى پروردگارش را بنحو احسن انجام دهد و عبادتش در خلوت و نهان باشد در ميان مردم فرو رفته و گم شده و مورد توجه و انگشت نشان نباشد و رزق و روزيش به اندازه كفايت باشد و به همان مقدار صبر كرده ( و حرص و ولع زيادى نداشته ) و مرگش زود برسد و ميراثش اندك و گريه كنش كم باشد - فقط سه نفر - يا سه روز - يا اين مطلب را - حضرت سه بار فرمود ( ثلاثا ) . 4 - تفسير . قمى امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : اى مردم خوشا به حال كسى كه در خانه خود باشد ( ارتباط زيادى با مردم نداشته باشد ) و پاره نان خود را بخورد ) داراى صفت قناعت باشد ) و بر خطا و گناهانش بگريد و خود در رنج و زحمت عبادت باشد و مردم از زيان او راحت باشند . 5 - خصال . . . پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود سه چيز نجات دهنده انسان است : 1 - زبانت را حفظ نمائى 2 - بر گناهان خود بگريى 3 - در خانه خود باشى . 6 - خصال . . . حضرت صادق از پدران بزرگوار خود از على عليه السّلام فرمود : عيسى بن مريم فرموده است خوشا به حال كسى كه سكوتش حالت فكر و انديشه و نگاهش عبرت و اندرز گرفتن داشته باشد و خانه‌اش به مقدار نيازش باشد و بر خطا و گناه خود بگريد و مردم از دست و زبانش آسوده باشند . 7 - . . . على بن مهزيار بطور مرفوع ( نام شخص و امامى كه اين روايت از او نقل شده نبرده است ) نقل نموده كه گفت زمانى خواهد آمد كه اگر عافيت و سالم ماندن ده قسمت شود نه قسمتش در كناره‌گيرى از مردم و يك دهم هم در سكوت و خاموشى است . 8 - در ثواب الاعمال همچنين نقل شده است . 9 - مصباح الشريعه . حضرت صادق عليه السّلام فرمود : شخص گوشه‌نشين و گمنام در قلعه